The best case in the worst case

Ik zou je kunnen vertellen dat ik weer een lange vlucht heb overleefd. Dat we in Amerika zijn en dat Orlando the bomb is. Maar dan zou ik liegen…

We zijn namelijk niet in Orlando. Maar in Londen. Ach, bijna dezelfde letters. Waarom? In elk geval niet omdat ik eindelijk eens Londen wilde bezoeken. Maar omdat British Airways een technisch mankement had én geen reservetoestel.

Dus terwijl wij – na een goede vlucht van Amsterdam naar Londen Gatwick – aan het wachten waren bij de gate en dringend behoefte hadden aan een vliegtuig om in te kunnen slapen, verscheen daar het bordje cancelled. Niet voor een paar uur. Nee, tot morgen…

  Lees verder…

Mietje

Terwijl ik met mijn inmiddels iets smallere derrière in de stoel ga zitten, komt dat nare gevoel naar boven. Ik vraag me ernstig af waarom ik opeens in een mietje verander als ik het vliegtuig instap.

Ik ben geen allesdurfer, integendeel. Zo sloeg ik tokkelen boven de Suriname-rivier ooit af tijden een persreis. Hoogtevrees. Ook het idee om in de flying bar bier te gaan drinken op Sziget vond ik niet zo strak. En dat is niet omdat ik geen bier lust…

Dus nee, ik durf niet alles. Maar ik kan wel rekenen. Ik weet dat de kans dat je leven eindigt door het neerstorten van een vliegtuig zo mogelijk nog kleiner is dan het winnen van de Nationale Postcode Loterij. En ook dat laatste gebeurt nooit. Ik weet dat de kans dat je op de Franse snelweg omkomt veel groter is. Ook dat heb ik al vaak genoeg overleefd.   Lees verder…

De kers op de Suriname-taart

Heb ik jullie met 1001 blogs over Suriname lopen vervelen/jaloers gemaakt (streep door wat niet van toepassing), vergeet ik gewoon te vertellen over het geweldige toetje. De kers op de taart. Of de uitsmijter. Net wat je het lekkerst vindt. Zondag 14 januari stapten wij als VIP’s het vliegtuig in naar Nederland en maakten negen (in dit geval veels te korte) uren gebruik van de business class.

Op de heenweg, precies een week eerder, werden we op Schiphol opgewacht door een steward. Geen gewone procedure, maar omdat er vanuit de organisatie in Nederland niemand meeging, was dit de manier van kennismaken met de groep. De steward leidde ons mee naar de business lounge voor een ontbijt. Bij mede-reisgenoot F. kwam daar de hoop dat we misschien ook wel business class zouden vliegen. “Kijk nu hoe vrolijk hij naar ons kijkt, hij gaat ons vast goed nieuws vertellen…”   Lees verder…

10 uur in een stalen kist

Mijn trouwe volgers weten het: ik ben niet dol op vliegen. Ik doe het puur omdat ik wat van de wereld wil zien, maar eigenlijk… Tja, dat krijg je als controlfreak, je legt je leven in de handen van een piloot en dat is een opgave.

Ik kan me daar dagen van tevoren druk om maken, en vervolgens zit ik met klotsende zweetoksels van angst in het vliegtuig. Dit keer had ik echter geen fut om me er druk om te maken. Ofwel, dat kleine beetje fut dat ik had, gebruikte ik om me druk te maken om het feit of ik wel op tijd beter zou zijn. En of ik niet bij de douane tegen zou worden gehouden vanwege Mexicaanse griep. En dus stapte ik dit keer eigenlijk zonder de gebruikelijke zorgen het vliegtuig in.   Lees verder…

Wat ik anders had ge-Twitterd

Als ik me verveel in de trein dan Twitter ik. Als ik me verveel in het vliegtuig – met klamme handjes, want die vliegangst blijft – dan kan dat echter niet. Als het wel had gekund, had ik jullie met onderstaande berichtjes ‘lastig gevallen’. Weg verveling, en goede remedie tegen vliegangst.

9.30 – Fijn, vlucht is half uur korter dan gepland.

9.45 – Ik leg mijn klamme hand in die van Ferry, tijd om zo op te stijgen.   Lees verder…