Toch dat roze rokje

“Lau, geef me nooit – ik herhaal – nooit rokjes en roze kleding. Ik wil geen meisje-meisje”, waren de woorden van beste vriendin I. toen ze enkele jaren geleden zwanger raakte. Een opmerking die heel erg bij haar paste in mijn ogen: I. was zelf eerder one of the guys dan een meisje-meisje.

Toen ‘ie zwanger raakte, ontpopte ik me – oh nee, ik werd gevraagd – als suikertante. Ik wilde dolgraag weten wat het werd, maar I. en manlief B. hadden besloten dat voor zichzelf te houden. Totdat… we de kinderkamer te zien kregen. Heel neutraal, dus niets aan af te lezen. Tot Laura zo brutaal als ze is )en zonder opzet, ik doe dat gewoon ook altijd, ook bij kledingkasten in slaapkamers) de kastjes opentrok. “Hoera, een dochter!”, las ik op de vlag die daar lag.   Lees verder…

Hoe zou het zijn met…?

Gisterenavond in bed moest ik opeens denken aan vriendinnetje D. Vriendinnetje D. met wie ik heel wat jaren van mijn leven doorbracht. Vriendinnetje D. die vond dat ik haar liet vallen toen ik Ferry ontmoette. Ik keek daar echter iets anders tegen aan…

Het zal in de kleuterklas zijn geweest dat ik D. leerde kennen. Of misschien wel eerder: onze broers leerden elkaar al kennen op de kleuterschool. Terwijl onze moeders de oudsten daarheen brachten, moeten wij onze eerste kennismaking hebben gehad. Op schoolreisjes zaten we samen in de huifkar. En in groep 6 en 7 werden we even gescheiden, maar ik groep 8 kwamen we weer bij elkaar. En al die tijd brachten we bezoekjes aan alle verjaardagen van elkaars familie. Bij ons gezellig, met een beetje alcohol. Bij hen al vroeg op de middag (ook op schooldagen!) met veel alcohol en de frituur stond altijd aan.   Lees verder…

Uit het oog, niet uit het hart

Ik was net 15 toen ik naar 4 Havo ging. I. was blijven zitten en kwam bij mij in de klas. Op het eerste oog een meisje die ik als ‘typisch’ zou omschrijven. Maar uiteindelijk werd ze een vriendin, een verdomd goede vriendin.

Als ik aan I. denk, dan glijdt er een glimlach over mijn gezicht. Topherinneringen met een topmeid, met als hoogtepunt onze vakantie op Gran Canaria (2000). Het was helemaal nooit de intentie om samen op vakantie te gaan, tot we er achter kwamen dat we beiden geen plannen hadden. Oké, ik moest eerst mijn rijbewijs halen voor we gingen boeken, anders had ik geen geld. Maar ik slaagde en we vertrokken. Naar het eiland waar ik als klein meisje was geweest en een totaal andere vakantie beleefde dan nu in 2000. Mijn ouders hadden hun anders redelijke dochter vast niet terug herkend, maar wij hadden het geweldig samen. Het leven was één groot feest! En het was tevens de fundamentele basis van onze vriendschap, die daarvoor een stuk oppervlakkiger was.   Lees verder…

Dag grote ‘broer’

Je was er voor me, altijd. Vier, vijf jaar lang? Ik weet het niet meer, maar het voelde als een mensenleven. Je was mijn broer niet, maar op een dag bombardeerde je me tot je kleine zusje en zou jij mijn grote broer zijn.

Ik keek tegen je op. Jouw altijd wijze raad, jouw heldere inzicht, die mijn emo-persoontje naar haar ratio liet kijken. Die een tikkende tijdbom in mij langzaam stop zette. Die mij een spiegel voorhield op het juiste moment. Die mij opvrolijkte met lieve mailtjes, die elke keer een glimlach op mijn gezicht lieten verschijnen. Een van deze vele mailtjes kwam ik vandaag tegen bij het opruimen van mijn mailbox:

“Het lijkt soms alsof je niet weet hoe graag mensen je zien en hoe fijn het is om jou als vriendin (laat staan als zus) te mogen hebben. (…) Ik wil voor de zekerheid toch nog even melden dat ik in ieder geval onwijs trots op je ben en dat ik morgen alleen maar aan je zal denken. Kop op! (…) Het is mijn recht als ‘broer’ eindelijk eens tegen je te zeggen: ik hou van je (als broer/vriend, gewone vriend dan he)!”

Met een stekende pijn in mijn hart druk ik resoluut op de delete-knop.   Lees verder…

Die ene vriend van de middelbare school

In 1997 kwamen we bij elkaar in de klas, 5 havo. Hij was het jaar daarvoor gezakt, door de Pfeiffer als je hem moet geloven. Hij was de pias en behoorde tot het populaire groepje. Ik was wat meer op de achtergrond en behoorde duidelijk niet tot de populaire groep. Toch werden we vriendjes…

Hoe hij mij zag? Hij herinnert me nog als het meisje dat op zaterdag – na haar werk bij de bakker – lekkere broodjes langs kwam brengen, ik herinner me dat niet meer. Ik herinner me nog wel de vele potjes Photoplay bij de kartbaan, waar hij toen werkte.

Inmiddels zijn we bijna 10 jaar in het bezit van ons havo-diploma. Contact is er nog steeds. En dat is best verwonderlijk, hij woont namelijk al jaren in Amerika. Eén keer zag ik hem in Nederland, toen hij een weekje terug was. We gingen uit eten en natuurlijk photoplayen. De laatste keer dat ik hem zag was in 2007, nota bene in Manhattan. Samen met Ferry en Melissa (zijn vrouw) hebben we ons een dag vermaakt; Central Park, Strawberry Field, Brooklyn Bridge en uit eten bij Jeckyll en Hyde. Top!   Lees verder…