Ziek = ziek?

Ik hoor het mijn moeder nog zeggen, als ik als klein meisje ziek thuis wilde blijven: “Ziek = ziek.” En ziek betekende dus op bed blijven liggen, geen tv en geen lekkers.

Mijn moeder leerde me hiermee al vroeg verantwoordelijk te zijn. Want als je te ziek bent voor school, ben je ook te ziek voor de leuke dingen van het leven. Als je wel kan snoepen, kan je ook naar school. Nu had ik geen hekel aan school, ik bleef niet zomaar thuis. Want er was een toets, of handenarbeid, of iets anders dat ik leuk vond. Er was altijd wel een reden om wél naar school te gaan. Als ik ziek thuis bleef, kneep mijn moeder soms wel een oogje dicht: dan mocht ik met mijn dekbed op de bank. Ik word nog blij als ik er aan terug denk.   Lees verder…

Klok

Vakantievoorpret #5: counting down

De vakjes in mijn aftelkalender kleuren rood: Zuid-Afrika here we come! Bijna dan.

Vaccinaties. Check. Reispapieren geprint. Check. Zonnebrand in huis. Check. Cameraspullen op orde. Check (of toch nog een extra geheugenkaartje bestellen?). Deet (minimaal 50%) in huis . Check. Medicijnen die mogelijk van pas komen. Check. Nieuwe lenzen besteld. Check. Check. Check. Check. Check. Check. (Lau, vergeet niet nog extra scheermesjes te kopen!)

  Lees verder…

Mijn liefde voor… #1: SEO

SEO, als ik mijn moeder deze term noem, kijkt ze me ongetwijfeld aan met grote ogen. Toen zij mijn leeftijd had was er nog geen internet, laat staan dat er zoekmachines waren.

Aangezien mijn moeder ook mijn blog leest dan maar even een korte uitleg:

SEO staat voor search engine optimization, ofwel zoekmachine optimalisatie. Dit zijn activiteiten die er aan bijdragen dat jouw website hoger scoort in de organische (let op: niet de betaalde) zoekresultaten in zoekmachines als Google. In tegenstelling tot SEA (search engine advertising) kost dit geen geld, behalve investering in je kennis en vooral tijd.

En ik, ik heb de laatste 1,5 tot 2 jaar een liefde ontwikkeld voor deze vorm van online marketing. Toen ik 11 jaar geleden begon bij Sanoma was online nog heel klein, specialisten had je er niet. Alles draaide om content schrijven (leuke content voor de bezoeker, niet voor de zoekmachine), fora en banners verkopen. Anno 2013 ben je geen internetredacteur meer, je bent een productmanager met tal van specialisten om je heen.   Lees verder…

Meneer Laurentius & de gele kaart

Soms zou je iemand met terugwerkende kracht willen bedanken. In mijn geval is het meneer Laurentius. Dankzij hem kon ik mijn liefde voor internet ontwikkelen en dankzij hem ben ik nu waar ik ben.

Er was een tijd dat er nog geen glasvezel, en zelfs geen kabel was. Dat niet elk huishouden internet tot zijn beschikking had. Dat je op school nog in DOS zat te werken. Als ik zeg dat ik die tijd heb meegemaakt dan voel ik me oud, maar helaas, het is zo…

Ik was een jaar of 15 (anno 1996 dus) toen internet er ‘opeens’ was. Nou ja, was… In beperkte mate. In de gang van de tweede verdieping op onze school stonden zes computers die een internetverbinding tot hun beschikking hadden. Wat een luxe! Helaas wilde iedereen – gek he? – er gebruik van maken. Om overmatig gebruik en ruzies over wie er aan de beurt was in te perken, werd de gele kaart in het leven geroepen.   Lees verder…

Met dank aan Pinterest

Ruim drie jaar geleden trokken we in ons droompaleis. En ik weet zeker dat deze woning er heel anders had uitgezien als ik toen al Pinterest had gehad. Praktisch de hele werkkamer studio – want dat is het volgens Ferry, ook al maak ik er geen foto’s meer – is ingericht en gestyled met dank aan dit geweldige platform.

Gaat er geen belletje rinkelen bij het woord Pinterest? Check dan even het item wat ik er ooit over schreef op Like & Love (it!) en mijn eigen account binnen dit netwerk. Niets leuker dan op die manier moodboards creëren. Toen we het plan opvatten om de zolder om te bouwen, ging ik hier dan ook direct aan de gang. Met accessoires, ideeën, kleurkaarten en meer.

Alleen de meubels…. die kon ik niet vinden. Op Twitter deed ik een oproep voor meubels van steigerhout en zo kwam ik terecht bij Jeroen van w00tdesign. Ik viel voor zijn witte eettafel (maar dan iets met dichte wanden, want ik ben een rommelkont) en wist dat ik verder wilde met hem. We kwamen snel uit de ontwerpen voor het bureau en de DJ-booth en toen kwam het lange wachten. Na ja, lang… zes weken, want handgemaakt. En zes weken is heel erg lang voor een ongeduldje als ik. En ook voor een controlfreak als ik. Jeroen moet gillend gek van me zijn geworden: “Maar die planken he, onder het bureau, dubbelcheck: hoe diep zijn die ook alweer? Want mijn printer moet er op passen.” en “Oh ja, ik heb twee leuke krukken gezien, kan dat ook nog?”. Arme jongen!

Ondertussen was het ook arme portemonnee, want ik shopte me suf.   Lees verder…