oktober

Oktober

Nog met mijn ogen dicht lig ik op bed. De wind slaat tegen de ramen, de omgewaaide stoel op het dakterras zorgt voor een harde klap. Je zou bijna denken dat het oktober is.

Ik had me er zo op verheugd: een kleine blonde Boaz in een sneeuwlandschap. Dat moest toch realiseerbaar zijn als je rond 20 december een pup in huis krijgt? Met een klein beetje pijn in mijn hart zie ik op Instagram mooie sneeuw-met-golden-retriever-foto’s langskomen.

Onze sneeuw is ingeruild voor een zachte winter. En kenmerkend voor deze zachte winter is de regen. Waar ik normaal onder mijn dekbed kroop, mag ik nu de straat op met de hond. Met mijn capuchon op zou ik haast denken dat het droog is. Tot ik een stap op het grasveld zet en bijna weg glibber.

Boaz is dol op loslopen en het liefst laten we hem 1x per dag los in het bos voor ons huis. Maar met al die blubber lijkt het dan of we een zwarte labrador hebben. No go! Ook de komende weken staat er weer veel regen op het programma en ik ben er eigenlijk wel klaar mee. Dan maar geen winter meer, geen puppyfoto’s in de sneeuw.   Lees verder…

Winterdepressie

We zijn geen vriendjes, Koning Winter & ik. Hoewel ik een mooi sneeuwlandschap echt wel kan waarderen zijn mijn lichaam & geest geboren voor de zomer.

Flipflops, zomerjurkjes, zonnen in de tuin, avonden lang terrassen, verfrissende cocktails, de geur van pasgemaaid gras, bruine schouders, vrolijke mensen, fluitende vogeltjes. Woorden waar ik een stuk vrolijker van word dan van mutsen, vrieskou, gladheid, ontregelde treinen en zelfs sneeuw.

  Lees verder…

Modeshow zonder toeschouwers

Er staat al één koffer klaar, de Esta-formulieren zijn ingevuld, de route is geprint… Ach, als ik dan toch al zo voorbereid ben, kan ik ook wel vast de kast induiken om mijn collectie zomerjurkjes te bekijken.

Zomerjurkjes die nog niet echt konden deze typisch Nederlandse zomertjes, maar bovenal ook jurkjes die ik al een jaar of twee niet meer had gedragen wegens ‘een paar kilootjes teveel’ of een ‘het lijkt of ik zwanger ben’-buikje. En inmiddels lijk ik door mijn afval-poging niet meer zwanger.

Heel eerlijk: ik sta een beetje stil. De vijf kilo grens is bereikt en aanvankelijk wilde ik nog 4,5 kilo kwijt. In mijn hoofd had ik al wel een stemmetje: “Laura, je gaat niet voor een getal, je gaat voor wat goed voelt.” En stel nu dat mijn borsten opeens slap worden door het afvallen en gaan hangen. Dan voelt het dus niet goed en stop ik met afvallen en ga ik hooguit meer sporten (ja, dat schiet er echt bij in) om het strakker te krijgen. Hoewel het afvallen nog steeds goed voelt en mijn borsten nog niet gaan hangen, staat de weegschaal echter wel stil sindsdien.

Eigen schuld? Ja en nee.   Lees verder…

Aanwezig: doemdenkertje

Het kan bij mij altijd alleen maar mee vallen. Ik heb namelijk altijd het slechtste scenario in mijn hoofd. Waarin iedereen dood gaat, gaat scheiden of zijn baan verliest. Zo’n beetje dat dus.

Ik kan me nog een moment herinneren uit mijn jeugd. Mijn vader was de buren ophalen van Schiphol. Hij bleef lang weg. Na ja, vond ik. En toen hoorde ik sirenes en begon het doemdenken. Zou papa een aanrijding hebben gehad?

Op mijn blote voeten sloop ik zachtjes naar de badkamer. Mama hoefde me niet te horen. Dan werd ik vast teruggestuurd of maakte ik haar ook ongerust. Ik zette mijn voeten op de rand van het bad zodat ik net door het hoge badkamerraam kon kijken. En maar wachten. Pas toen ik zijn koplampen zag en papa parkeerde, kon ik rustig naar mijn bed gaan. En zo gaat het altijd: ik zie doemscenario’s in 289 varianten. Ze komen nooit uit (wat wel betekent dat ik me daarna geweldig voel), maar het maakt me wel met grote regelmaat onrustig.   Lees verder…

Een slimme meid is op de kou voorbereid

Gisteren was ik zo slim om een legging onder mijn spijkerbroek aan te doen. Vanmorgen was ik zo dom dat niet te doen. En bescherming voor mijn oren had ik ook niet bij me. Oliedom, want de NS gooide flink roet in het eten.

Vanuit de badkamer Twitterde ik: “Is een beetje bang dat de NS me wel naar het werk gaat brengen, maar terug een stuk lastiger wordt…” Reacties als ‘Maandag ging het toch ook goed?’ en ‘We hebben nu railsverwarming kwamen voorbij’, maar ik hield voet bij stuk. Knelpunt Weesp heeft namelijk altijd problemen met dit weer.

Het werd alleen al wat eerder. NS wilde mij niet echt soepel naar mijn werk brengen, bleek toen ik in het donker op station Almere-Oostvaarders (by far het koudste station van Almere) stond te wachten. Er was een seinstoring bij Weesp. Seinstoring? Ik betwijfel het. Ik geloof niet dat de NS ooit toe zal geven dat het de kou is, want ‘We zijn winterklaar’. Maar goed… seinstoring, winterproblemen, ik stond daar wel een f*cking half uur in de kou.   Lees verder…